in de USA

Vuurvliegjes, kolibries en drukte

Mon, 27 Jun 2011 15:11:56 +0200

Mijn laatste week is omgevlogen, vol drukte met het afronden van de expositie, het leegruimen van het atelier en het appartement en natuurlijk: afscheid nemen.  Deze week nam ik afscheid van alle nieuwe vrienden van The Center For New Media. Ik besef nog eens, dat ik me door deze lieve, behulpzame en geïnteresseerde mensen in no time thuis voelde en allerlei aspecten leerde kennen van de Amerikaanse cultuur. Ook wezen ze me natuurgebieden, namen me mee om Michigan te laten zien. Overweldigend. 
Les en Linda hebben een afscheidspartijtje voor mij georganiseerd in hun huis. Het huis en de tuin blonken en ze hadden lekker eten en drinken klaargemaakt. Er kwamen veel mensen die ik hier ontmoet heb, om afscheid te nemen. Leuk was ook, dat mensen die elkaar niet kenden, gezellig met elkaar kletsten. Het was een prettige open sfeer. Steeds was het “nest” bij Les en Linda een fijne uitvalsbasis met heerlijk dinertjes, gemaakt door Les en de goede zorgen van beide.
Tot mijn grote verrassing was de lucht ’s avonds vol met vuurvliegjes! Een betovering: stel je voor, al die opstijgende lichtjes! De tuin van Les en Linda heeft veel bloemen en dat is een lustoord voor kolibries. Ze zoeven van hier naar daar en hangen dan bij een bloem. Ik ken dat alleen van de dierentuin. Je ziet nu ook overal donker-oranje daglelies groeien en bloeien in de bermen.

Gisteren nam Linda me mee voor een rijtoertje met haar “convertible”: een rood sportwagentje. Met open dak reden we over prachtige weggetjes met mooie schaduwpartijen, oude bomen, mooie schuren en landerijen. Het was een fijne dag. ’s Avonds in de tuin zag ik mijn eerste kolibrie van dichtbij.
Een mooier afscheid kan ik me niet wensen.

Jaap en ik hebben nu 4 weken vakantie in Canada.  Op Facebook plaats ik zo nu en dan een fotootje.

De schilderijen die ik in Amerika gemaakt heb staan nu ook op deze site bij ART

Dit blog is daarmee ten einde. We bedanken alle mensen die Doet gevolgd hebben, voor hun belangstelling en hun hartelijke reacties.

Tot ziens in Leeuwarden!

Omhangen

Sat, 18 Jun 2011 14:01:48 +0200

Vandaag besloot ik wat om te hangen, ik miste Les en Linda en moest mijn draai weer wat vinden: lekker yoghurt met fruit eten op mijn plastic stoeltje op het balkon en lezen over Gwen Frostic. De tulpenboom recht voor me staat in bloei.

Ik moest naar de plaats Ada (naast Grand Rapids) en naar Holland om bezoekjes af te leggen in galeries. Het werken met galeries is deels hetzelfde als in Nederland: het neemt veel tijd om een plaats te veroveren in een galerie. Voor mij is het niet zo’n punt: “Nee heb ik, ja kan ik krijgen”. De galeries zijn in de toeristische sector erg gericht op eigen Michicans kunstenaars, gemakkelijk om werk aan te vullen in het seizoen. Dus, tot nu toe heb ik geen geluk daar mee. Het doet overigens geen afbreuk aan mijn succesvolle bezoek hier. De inspirerende tijd die ik hier had, neemt niemand mij af. Het vinden van een galerie die mijn werk representeert kost meer tijd of je moet geluk hebben.
In de plaats Holland heb ik dropjes gekocht. Het is niet goed voor de lijn, maar ik heb zalig Nederlands zitten snoepen in de auto terug.

Balkon met stoeltje en tulpenboom.
Nederlandse snoepjes in een winkel in Holland

Terug naar huis

Fri, 17 Jun 2011 13:53:31 +0200

Deze week heb ik genoten met Les en Linda van het prachtige Michigan. Het zien van het Noordelijke deel van Michigan, met zijn ruige schoonheid, heeft mijn beeld van Michigan gecompleteerd. Vol van de indrukken reden we vandaag terug naar huis, door heuvelende velden, steeds minder naaldbomen en meer loofbomen, door de fruitschuur van Amerika: velden vol blauwe bessen, appel, kersen en andere fruitbomen, we zagen bloeiende sojavelden, aardappels en Sandhill kraanvogels. Door dorpjes met klinkende namen als Kalaska en Cadillac (genoemd naar een indiaans opperhoofd: chief Cadillac) kwamen we thuis en moest ik afscheid nemen van Les en Linda.
’s Middags ben ik naar de galerie in Kalamazoo gegaan, ik was er al eerder en ik kan daar niet exposeren, omdat ik niet ‘lokaal’ ben en omdat ik al een expositie in the Center for New Media had, logisch.

Een luie dag

Thu, 16 Jun 2011 13:25:16 +0200

Vanmorgen opgestaan en allerlei galeries bekeken in Petoskey. Sommige hadden prachtig werk, met name ‘The Crooked Art Centre’ of Petoskey.

In één galerie stond een man op een zelfgemaakte (indianen) houten fluit te spelen, er kwam een prachtig geluid uit. Hij heet Matt Koontz en gaf ons een cd met zijn muziek cadeau, omdat ik uit Nederland kwam en zijn muziek mooi vond. Linda speelt ook op verschillende instrumenten en heeft nu een traditionele houten fluit aan haar collectie toegevoegd.
Even gezellig koffie en soep drinken en eten in de “Roast en Toast” en dan op weg naar het strand, omdat ik zonodig mijn eigen Petoskey steen moest vinden. Het duurde niet lang of ik vond er één en ook andere fossielen. Het is natuurlijk niet zo mooi gepolijst als in de winkel, maar wel zélf gevonden!

We bezochten het kleine Historisch Museum van Petoskey en gingen naar aanleiding van het bezoek aan het museum naar de Indianen galerie. Daar zijn allerlei voorwerpen, sieraden en kruiden, boeken e.d. gemaakt door de lokale Odjiwa indianen. Ik heb er veel van geleerd en genoten van deze voor mij nieuwe kunstvorm. Ik wist bijvoorbeeld niet dat er met de lange zwart-witte naalden van de grote stekelvarkens patronen geweven werden in manden.
Na een middagdutje in het hotel zijn we naar Cross Village gereden, waar een restaurant, nu gerund door de derde generatie, opgericht is door een Pool. Eind 1800 is hij in de USA gekomen en na omzwervingen kwam hij in Cross Village terecht en trouwde met een indiaanse. Hij leerde hout bewerken, maakte beelden en versierde daarmee zijn restaurant. Nu is het een restaurant, waar je echte Poolse en Amerikaanse gerechten kunt eten, vers gemaakt en heerlijk. Het restaurant spreekt, door de houten beelden en houtsnijwerk en zelfgemaakte meubels tot de verbeelding. Wie meer wil lezen kan op www.legsinn.com kijken.
Na het diner reden we door een voor indianen belangrijk gebied. Hier hebben grote bomen gestaan, waar verschillende indianenfamilies bijeenkwamen ’s zomers en waar ze stamvergaderingen hielden.
Indianen bogen bomen om, die ze als richtingaanwijzers gebruikten. Dat wordt ook wel een “crooked tree” genoemd. We vervolgden onze weg door dit gebied, door de “Tunnel of Trees, een smalle kronkelige weg door dit voor indianen historische gebied.
Het was heel gezellig in de auto, we keken uit naar herten en zagen er erg veel.

Volgens Les moeten ze bijna bij mij op schoot zitten, voor ik ze zie (haha), maar ik ontwikkelde er wel een oog voor, later was ik soms de eerste die ze zag. We zagen ook een grote grijze uil in een boom zitten. Hij of zij bekeek ons met de zelfde aandacht als wij hem/haar bekeken. Ik was nog vergeten te vertellen dat we onderweg naar de U.P. ook eens een boom zagen naast de weg met 3 grote kalkoengieren er in, met hun blote rode koppen. Er liggen steeds veel dode dieren naast de weg, dus er is veel te eten voor gieren.
De bomentunnel was 20 mijl/32 km lang en we genoten, daarna genoten we in het zachte avondlicht van glooiende velden, boerderijen, schuren en velden vol bloemen.

Matt Koontz spelt op een traditionele indiaanse fluit
Een gebogen boom of “crooked tree”, zoals op deze ets van Lad Hanka weergegeven.
Een gepolijste Petoskey steen
Een grote grijze uil
Een hert, dat “bevroren”is, zodat belagers hem niet kunnen ontdekken tussen de bomen.
Een mooi veld in zacht avondlicht
Kleuren in het veld

Matt Koontz plays on the traditional native amerivcan style flute
A “crooked tree” on this image of Lad Hanka
A polished Petoskey stone
A “frozen” deer, who thinks we don’t see him.
A big grey owl
A nice field in evening light.
A colored field

Gerookte vis en indianenverhalen

Wed, 15 Jun 2011 20:39:55 +0200

Vanmorgen verlieten we Marquette. We bezochten het maritieme museum. daar was van alles te zien over de ontwikkelingen van de mijnbouw van ijzer en koper. In de tentoonstelling werd ook het speciale laden van schepen door het omkiepen van bakken op treinstellen uitgelegd. De geschiedenis van vuurtorens heeft ook een prominente plaats. Het is mooi om te zien dat elk continent weer andere vuurtorens bouwt. De vuurtorens hier lijken in mijn ogen huizen met een puntje erop. Ook wordt in dit museum aandacht besteed aan de woelige maritieme geschiedenis met de vele scheepswrakken op dit verraderlijke meer.
Les reed nog met ons door een bos waar albino-herten voorkomen, vandaag alleen een mooi bruin hert. Dit hert was niet zo bang en ik heb deze keer geen mistige foto!

Na de geschiedenisles op naar de visboer. Ze verkopen hier heerlijke gerookte vis. De bekende vissoorten van Lake Superior zijn Walleye en Whitefish. De kleine visserijhaven zag er gezellig uit en er werd volop vis gefileerd, terwijl we wachtten op onze gerookte vis.
Onderweg keken we weer enthousiast uit naar zwarte beren en elanden, maar ook vandaag: niet thuis zeker. Les en Linda vertelden me over een natuurverschijnsel, wat ongelofelijk is. Er is een bepaald gebied waar je met de auto de heuvel op kan rijden zonder de auto aan te hebben, de auto wordt door een magnetisch veld voortgetrokken.
Onderweg was er ook een MYSTERY! zoals op het bord vermeld stond, ik was erg nieuwsgierig, natuurlijk, vooral na dit verhaal. Bleek dat de aarde alles naar 1 kant trok, op een bepaalde plek. We gingen er heen met een gids-haha!

Alles was scheef gebouwd, zodat het leek alsof alles naar 1 kant getrokken werd. De kinderen in het gezelschap vonden het prachtig en waren ‘proefkonijnen’ om aan te tonen dat het echt zo was. Geloof het niet voordat je het zelf gezien hebt (haha).
We gingen van de Upper Peninsula weer naar het onderste deel van Michigan via de Mackinaw bridge. Achter de Mackinaw brug stopten we om het Macinaw fort te bezoeken. Hier is een houten fort nagebouwd, met allerlei huizen en gebouwen erin, zoals door de Fransen en Engelsen gebruikt zijn.

Het is gebouwd aan de hand van archeologische opgravingen. De Indianen en de Fransen en later de Engelsen hadden een gezamenlijk belang, nl de pelshandel. De Indianen leverden de huiden en kregen in ruil gebruiksgoederen. Ik leerde er veel over deze, voor de Indianen ingrijpende tijd. Er werd nog steeds daadwerkelijk door archeologen gegraven en opgetekend, er was een museumpje ingericht over deze vondsten.

Het dagelijks leven van zowel Indianen als de andere bevolking van het fort werd uitgelegd. Er liepen historisch geklede figuren rond. Je kon garnizoensgebouwen bekijken, van slaapzaal tot eetzaal, je zag hoe vrouwen brood bakten (ik mocht even proeven), weefden, de tuin verzorgden, hoe de priester luilakte op een bankje in de zon etc. ’s Avonds in het hotel aten we gerookte Whitefish met brood en een glaasje.

De vuurtoren van Marquette
Het hert in het bos
2 foto’s van het mysterie van de naar 1 kant trekkende aarde!
4 foto’s van gebruiksvoorwerpen van de indianen uit de tijd van het frans/engelse fort: een geraamte van een tent, een driepoot gebruikt om huiden te drogen. Een afdak van huiden, berkenbast en hout. Een rek met plankjes om huiden op te drogen, zoals hier van een muskusrat.
Dan een kanon van het fort met op de achtergrond de Mackinaw brug. De rest van de foto’s geven een indruk van het leven binnen het fort.