Tijdens onze reis bleef de verwondering zich verdiepen.
Het laatste deel van de reis — waarin de indrukken samenkomen en doorwerken — lees je in de nieuwsbrief van 1 juli:
👉 https://kunstacademie-friesland.email-provider.eu/web/iqnk2j3gwh/buydrehzag?lp-t=1782921299
Soms waren er ontmoetingen die moeilijker te bevatten waren. Niet groots en indrukwekkend, maar juist subtiel, bijna ongrijpbaar.
Om je nieuwsgierig te maken — we zagen een bijzonder organisme: een salp.
Salp (Salpidae)
In een Griekse haven zag ik iets wat ik niet kon tekenen.
Een transparant lichaam, voortbewogen door kleine, herhaalde pulsen.
Bijna een meter lang — en toch nauwelijks aanwezig.
Pas later vond ik een naam: salp.
Een tonvormig zeedier dat zelden alleen is, maar vaak verbonden in lange ketens. Wat ik zag, was waarschijnlijk slechts één fragment.
Het had iets rupsachtigs. Kleine roodachtige accenten lichtten op bij elke beweging, als kralen aan een snoer.
Het bewoog traag — cirkelend, dan weer rechtuit — ongevaarlijk en bijna achteloos, alsof het nergens naartoe hoefde.
Soms verschijnen ze massaal, las ik later, en kunnen zulke ketens meters lang worden.
Wat ik zag was maar een glimp.
En toch bleef het hangen.
Soms is kijken al vreemd genoeg.
