Tegearre mei Jaap twa wiken op paad yn Spanje. Even los fan alles, holle leech, fuotten op ûnbekende grûn. Wy gongen troch lânskippen dy’t sprieken: de mastiekbeam mei syn harsige geur, de sojavelden yn folle oerst, de wyn dy’t de ierde beroert.
Wat my rekket, is hoe de natoer har eigen ritme hat. Alles is komposysje: de linen fan it lân, de skakeringen fan blêd, it kontrast tusken droechte en libben. As keunstner sjoch ik mei iepen eagen, sammelje yndrukken, lit de foarmen en kleuren op my ynwurkje.
Dizze reis brocht my werom by de kearn: keunst ûntstiet net allinnich yn it atelier, mar krekt dêr wêr’st rekket wurdst. Yn it fjild, ûnder in beam, by in geur dy’t bliuwt hingjen. Natoer is net allinnich ynspiraasjebron, mar ek spegel. Se noediget út ta stilte en ek ta ferbylding.
