Samen met Jaap twee weken op pad in Spanje. Even los van alles, hoofd leeg, voeten op onbekende grond. We trokken door landschappen die spraken: de mastiekboom met zijn harsige geur, de sojavelden in volle oogst, de wind die de aarde beroert.
Wat me raakt is hoe de natuur haar eigen ritme heeft. Alles is compositie: de lijnen van het land, de schakeringen van blad, het contrast tussen droogte en leven. Als kunstenaar kijk ik met open ogen, verzamel indrukken, laat de vormen en kleuren op me inwerken.
Deze reis bracht me terug bij de kern: kunst ontstaat niet alleen in het atelier, maar juist daar waar je geraakt wordt. In het veld, onder een boom, bij een geur die blijft hangen. Natuur is niet alleen inspiratiebron, maar ook spiegel. Ze nodigt uit tot verstilling én tot verbeelding.
